نوسانات مستمر در فضای کلان‌ـ‌مالی جهانی، از طریق کریدورهای هزینه‌ سرمایه، تلاطم‌های ارزی و اختلال در جریان‌های نقدی، مستقیماً به نتایج عملیاتی بنگاه‌ها تزریق می‌شوند؛ پدیده‌ای که در اقتصادهای نوظهور به دلیل وجود اصطکاک‌های نهادی و محدودیت‌های برون‌زا، از شدت و حساسیت بالاتری برخوردار است. این پژوهش با تمرکز بر بورس اوراق بهادار تهران، به دنبال پاسخ به این پرسش استراتژیک است که آیا مدیریت ریسک مالی (FRM) می‌تواند به مثابه یک جاذب شوک عمل کرده و از حساسیت ثبات عملکرد در برابر تکانه‌های بیرونی بکاهد. برای دستیابی به این هدف، داده‌های پژوهش از طریق یک ابزار ساختاریافته ۳۲‌گویه‌ای و با تکیه بر دیدگاه‌های ۲۸۶ مطلع کلیدی (مدیران ارشد مالی و مدیران ریسک) گردآوری شد. استفاده از افق ارجاع سه‌ساله در پاسخ‌ها، به منظور تفکیک روال‌های نهادینه سازمانی از رخدادهای مقطعی صورت گرفت. اعتبار ساختاری این ابزار با بهره‌گیری از تحلیل عاملی تأییدی ترتیبی (WLSMV) احراز گردید که مؤید ساختار چهارعاملی شامل مراحل حساس‌سازی، ارزیابی، اجرا و پایش-حکمرانی بود. در مرحله آزمون فرضیات، از رگرسیون‌های تعدیل‌گری استانداردشده با استنباط مقاوم (HC3) استفاده شد. نتایج تحلیل نشان می‌دهد که اگرچه تشدید شوک‌های بیرونی به طور سیستماتیک با افت ثبات عملکرد همراه است، اما قابلیت‌های FRM پیوندی مثبت با ثبات داشته و فراتر از آن، یک اثر تعاملی معنادار را به نمایش می‌گذارد. به بیان دقیق‌تر، با ارتقای سطح مدیریت ریسک مالی، شیب رابطه منفی میان شوک و ثبات مسطح‌تر می‌شود که این امر نشان‌دهنده کاهش حساسیت عملکردی بنگاه به تلاطم‌های محیطی است. یافته‌های تکمیلی با استفاده از رویه جانسون–نیمن و آزمون‌های پایداری (مانند حذف گویه‌های نزدیک به پیامد)، بر استحکام این نقش تعدیل‌گری صحه گذاشتند. همچنین، واکاوی ناهمگنی اثرات فاش ساخت که این قدرت ضربه‌گیری عمدتاً در شرکت‌های با مواجهه ارزی بالا متمرکز است؛ موضوعی که با منطق انتقال مالیِ شوک‌ها در بازارهای تحت تحریم کاملاً هم‌خوانی دارد. این نتایج به مدیران مالی یادآور می‌شود که در محیط‌های پرنوسان، انضباط نقدینگی و معماری ترازنامه نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی برای بقا و ثبات عملکردی است.