هدف این پژوهش ارایه مدلی مبتنی بر بررسی تاثیر مدیران یکتا(عدم تغییر مدیران) بر افزایش کیفیت حسابداری بوده است. قلمرو مکانی این تحقیق شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق‌بهادار تهران و قلمرو زمانی سالهای بین 1399 تا 1403بوده است. تحقیق حاضر در زمره تحقیقات کاربردی قرار دارد، روش تحقیق حاضر از لحاظ ماهیت در زمره تحقیقات توصیفی قرار داشته واز نظر روش نیز در دسته تحقیقات همبستگی محسوب می‌گردد. بر اساس روش حذف سیستماتیک تعداد 249 شرکت به عنوان نمونه آماری انتخاب گردید. به منظور توصیف و تلخیص داده‌های جمع‌آوری شده از آمارتوصیفی و استنباطی بهره گرفته شده است. به منظور تحلیل داده‌ها ابتدا پیش آزمون‌های ناهمسانی واریانس، آزمون Fلیمر، آزمون هاسمن و آزمون جارک برا و سپس از آزمون رگرسیون چند متغیره برای تایید و رد فرضیه‌های تحقیق(نرم افزار ایویوز) استفاده گردیده است. نتایج نشان داد در سطح اطمینان 95 درصد، معنی دار بودن مدل پذیرفته می شود. مقدار ضریب تعیین تعدیل شده مدل برابر با 0.100 است. این آماره نشان دهنده این است که حدود 10.0 درصد تغییرات متغیر وابسته به وسیله متغیرهای مستقل و کنترلی قابل توصیف است. با توجه به رد نشدن آماره های مدل، فرضیه تحقیق بررسی می شود. براساس نتایج به دست آمده سطح معناداری متغیر دوره تصدی مدیرعامل و مالکیت مدیریتی(0.000) در سطح اطمینان 95 درصد تاثیر معنی داری بر افزایش کیفیت اطلاعات حسابداری دارد. باتوجه به نتایج پژوهش می توان بیان که تغییرات در مدیریت ممکن است منجر به تغییرات در روش‌های حسابداری نشود. اگر فرهنگ سازمانی قوی و ثابتی وجود داشته باشد که به کیفیت اطلاعات حسابداری اهمیت دهد، تغییر مدیران ممکن است تأثیر زیادی بر کیفیت اطلاعات نگذارد. این فرهنگ می‌تواند شامل ارزش‌های اخلاقی، شفافیت و مسئولیت‌پذیری باشد. اگر مدیران جدید از تجربه و صلاحیت کافی برخوردار باشند، ممکن است بتوانند به حفظ یا حتی بهبود کیفیت اطلاعات حسابداری کمک کنند. در این حالت، تغییر مدیریت می‌تواند به عنوان یک فرصت برای بهبود عملکرد تلقی شود.