در محیط رقابتی و پویای امروز، نوآوری به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل ایجاد مزیت رقابتی پایدار و بهبود عملکرد سازمان‌ها شناخته می‌شود. با این حال، میزان اثرگذاری نوآوری بر عملکرد، به ظرفیت‌ها و منابع درونی شرکت، به‌ویژه دارایی‌های فکری، وابسته است. بر این اساس، تلاش شده است نقش نوآوری در بهبود عملکرد تعدیل‌شده شرکت‌ها و همچنین نقش تعدیل‌گر دارایی‌های فکری مورد بررسی قرار گیرد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران بوده و با اعمال محدودیت‌ها و معیارهای مورد نظر، تعداد 175 شرکت طی دوره زمانی 1398 تا 1404 به‌عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. برای آزمون فرضیه‌ها از داده‌های تابلویی و الگوهای رگرسیونی چندمتغیره استفاده شده است. یافته‌های پژوهش نشان داد که نوآوری تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد تعدیل‌شده شرکت‌ها دارد. همچنین دارایی‌های فکری از طریق ابعاد مختلف خود، شامل کارایی سرمایه انسانی، کارایی سرمایه ساختاری و کارایی سرمایه فیزیکی، نقش تعدیل‌گر مثبت و معناداری در رابطه بین نوآوری و عملکرد تعدیل‌شده ایفا می‌کنند. به عبارت دیگر، هرچه شرکت‌ها از سطح بالاتری از دارایی‌های فکری برخوردار باشند، توان آن‌ها در تبدیل نوآوری به عملکرد برتر افزایش می‌یابد. در مجموع، نتایج این پژوهش بر اهمیت سرمایه‌گذاری هم‌زمان در نوآوری و دارایی‌های فکری تأکید دارد و نشان می‌دهد که تقویت زیرساخت‌های دانشی، انسانی و ساختاری می‌تواند اثربخشی نوآوری را در بهبود عملکرد شرکت‌ها افزایش دهد. یافته‌های این پژوهش می‌تواند برای مدیران، سرمایه‌گذاران و سیاست‌گذاران بازار سرمایه در جهت اتخاذ تصمیمات آگاهانه‌تر مفید واقع شود.