این پژوهش با هدف بررسی نقش کنترل‌های داخلی در بهبود مدیریت ریسک در شهرداری‌ها انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت توصیفی-تحلیلی و همبستگی، و از نظر روش اجرا پیمایشی با رویکرد کمی است. جامعه آماری شامل ۱۸۰ نفر از مدیران و کارکنان واحدهای مالی، بودجه، حسابرسی داخلی، نظارت و قراردادهای شهرداری منطقه ۱ تهران بود که با روش تصادفی طبقه‌ای، ۱۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته با طیف لیکرت پنج‌درجه‌ای بود. داده‌ها با نرم‌افزار SMART PLS نسخه ۴ و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد بین کنترل‌های داخلی و مدیریت ریسک رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (β=۰.۷۸۱, p<0.001). مدل ساختاری نشان داد کنترل‌های داخلی ۶۱ درصد از تغییرات مدیریت ریسک را تبیین می‌کنند (R²=0.610). در میان ابعاد، فعالیت‌های کنترلی (β=۰.۲۳۷)، ارزیابی ریسک (β=۰.۲۱۴) و نظارت (β=۰.۲۰۳) بیشترین اثر را بر مدیریت ریسک داشتند. این پژوهش شواهد تجربی جدیدی درباره رابطه کنترل داخلی و مدیریت ریسک در بافت شهرداری‌های ایران ارائه می‌دهد و چارچوب COSO را در سازمان‌های عمومی محلی اعتبارسنجی می‌کند. یافته‌ها برای مدیران شهرداری، واحدهای حسابرسی داخلی، و سیاست‌گذاران مدیریت شهری در طراحی نظام کنترل داخلی و مدیریت ریسک قابل استفاده است. ترکیب کنترل داخلی و مدیریت ریسک در بستر شهرداری‌ها با استفاده از شاخص‌های پیشرفته روان‌سنجی (AVE، HTMT، بارهای عاملی) و مدل‌سازی معادلات ساختاری با SMART PLS از نوآوری‌های این پژوهش است.