پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیلگری اندازه شرکت و جریان وجه نقد آزاد در ارتباط بین حاکمیت شرکتی (با تأکید بر استقلال هیأت مدیره) و ریسک‌پذیری شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت همبستگی با رویکرد پس‌رویدادی می‌باشد. جامعه آماری شامل شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال‌های ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۳ بوده و پس از اعمال معیارهای نمونه‌گیری، ۱۶۸ شرکت به عنوان نمونه نهایی انتخاب گردید. برای آزمون فرضیه‌ها از مدل رگرسیون پانلی تعمیم‌یافته استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که بین حاکمیت شرکتی (استقلال هیأت مدیره) و ریسک‌پذیری شرکت رابطه معکوس و معناداری وجود دارد. همچنین اندازه شرکت و جریان وجه نقد آزاد هر دو رابطه مذکور را تضعیف می‌کنند؛ به این معنا که در شرکت‌های بزرگتر و شرکت‌هایی با جریان وجه نقد آزاد بالاتر، شدت اثر منفی استقلال هیأت مدیره بر ریسک‌پذیری کاهش می‌یابد. اینیافته‌ها نشان می‌دهد که استقلال هیأت مدیره به تنهایی نمی‌تواند ضامن کنترل کامل ریسک‌پذیری باشد و توجه همزمان به ویژگی‌های ساختاری و مالی شرکت ضروری است. از منظر کاربردی، به ناظران حاکمیت شرکتی توصیه می‌شود برای شرکت‌های بزرگ و دارای جریان نقد آزاد بالا، مکانیزم‌های نظارتی تکمیلی نظیر ایجاد کمیته ریسک تخصصی، افزایش نسبت سود تقسیمی و طراحی سیستم‌های پاداش مبتنی بر عملکرد بلندمدت را الزامی نمایند.