پذیرش نرم‌افزارهای حسابرسی و فناوری‌های مرتبط، یکی از چالش‌های اساسی پیش روی حرفه حسابرسی در عصر دیجیتال است. علی‌رغم مزایای آشکار این فناوری‌ها از جمله افزایش کارایی، دقت و کیفیت حسابرسی، بسیاری از مؤسسات حسابرسی به ویژه مؤسسات کوچک، در پذیرش و بکارگیری آن‌ها با موانع متعددی مواجه هستند. این پژوهش با رویکرد کیفی و با هدف شناسایی، دسته‌بندی و مقایسه موانع پذیرش نرم‌افزارهای حسابرسی در مؤسسات کوچک و بزرگ انجام شده است. جامعه آماری شامل شرکای مؤسسات حسابرسی و مدیران مالی شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران بوده و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و پرسشنامه گردآوری شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که موانع پذیرش در سه دسته اصلی موانع مالی و اقتصادی (شامل هزینه‌های پیاده‌سازی، بازگشت سرمایه و عدم توجیه اقتصادی)، موانع دانشی و مهارتی (شامل کمبود تخصص فنی، مقاومت در برابر تغییر و عدم درک مزایا) و موانع سازمانی و زیرساختی (شامل ضعف زیرساخت‌های فناوری اطلاعات، عدم استانداردسازی و پشتیبانی نامناسب) دسته‌بندی می‌شوند. نتایج نشان می‌دهد که موانع مالی برای مؤسسات کوچک و موانع دانشی و زیرساختی برای مؤسسات بزرگ از اهمیت بیشتری برخوردار است.