این پژوهش با هدف تبیین سازوکار اثر دوره تصدی حسابرس بر عدم‌اطمینان اطلاعاتی شرکت‌ها و بررسی نقش تعدیل‌گر انتظارات خوش‌بینانه مدیریت انجام شده است. جامعه آماری شامل شرکت‌های تولیدی و خدماتی غیرمالی پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران طی دوره زمانی ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ است که در نهایت ۱۲۵ شرکت به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. برای آزمون فرضیه‌ها از الگوی رگرسیون داده‌های ترکیبی و روش حداقل مربعات تعمیم‌یافته بهره گرفته شد. نتایج نشان می‌دهد افزایش دوره تصدی حسابرس با کاهش عدم‌اطمینان اطلاعاتی ارتباط معناداری دارد؛ به بیان دیگر، تداوم همکاری با حسابرس موجب درک بهتر حسابرس از ویژگی‌های اقتصادی شرکت و بهبود کیفیت اطلاعات ارائه‌شده می‌شود. افزون بر این، یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد انتظارات خوش‌بینانه مدیریت اثر رابطه مذکور را تعدیل می‌کند؛ بدین‌صورت که در شرکت‌هایی که مدیریت تمایل بیشتری به ارائه برآوردهای خوش‌بینانه دارد، اثر مثبت دوره تصدی حسابرس بر کاهش عدم‌اطمینان اطلاعاتی تضعیف می‌شود. این نتیجه بیانگر آن است که خوش‌بینی مدیریتی می‌تواند بخشی از مزایای حاصل از تجربه و شناخت حسابرس را خنثی کند. کلیت یافته‌ها از نقش ترکیبی ویژگی‌های رفتاری مدیریت و ساختار حسابرسی در شکل‌دهی کیفیت اطلاعات مالی حمایت می‌کند.