هدف این پژوهش بررسی تأثیر توانایی مدیریتی بر تأخیر گزارش حسابرسی و ارزیابی نقش تعدیلگر کیفیت حسابرسی و ضعف کنترل داخلی در شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی و پس‌رویدادی است. نمونه با روش حذف سیستماتیک انتخاب شد و شامل ۱۵۷ شرکت در دوره ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳ است که در مجموع ۱۴۱۳ مشاهده شرکت‌سال را تشکیل می‌دهد. داده‌ها از صورت‌های مالی حسابرسی‌شده، گزارش‌های منتشرشده در سامانه کدال، اطلاعات بورس اوراق بهادار تهران و پایگاه ره‌آورد نوین استخراج و با رگرسیون چندمتغیره مبتنی بر داده‌های تابلویی در نرم‌افزار EViews تحلیل شد. توانایی مدیریتی با رویکرد تحلیل پوششی داده‌ها و مدل دمرجیان و همکاران اندازه‌گیری شد و کیفیت حسابرسی با دو شاخص اندازه حسابرس و تخصص حسابرس در صنعت سنجیده شد. نتایج نشان داد توانایی مدیریتی با تأخیر گزارش حسابرسی رابطه منفی و معنادار دارد. ضریب توانایی مدیریتی ۰٫۳۲۸-، آماره t برابر با ۴٫۱۸۳- و سطح معناداری کمتر از ۰٫۰۰۱ بود. ضریب تعاملی توانایی مدیریتی و اندازه حسابرس ۰٫۱۲۹- با سطح معناداری ۰٫۰۰۹، ضریب تعاملی توانایی مدیریتی و تخصص حسابرس در صنعت ۰٫۱۵۷- با سطح معناداری کمتر از ۰٫۰۰۱ و ضریب تعاملی توانایی مدیریتی و ضعف کنترل داخلی ۰٫۱۵۱- با سطح معناداری ۰٫۰۳۷ به دست آمد. بنابراین، اندازه و تخصص حسابرس اثر کاهنده توانایی مدیریتی بر تأخیر گزارش حسابرسی را تقویت می‌کنند و توانایی مدیریتی بخشی از اثر تأخیرزای ضعف کنترل داخلی را تعدیل می‌کند.
واژگان کلیدی: توانایی مدیریتی، تأخیر گزارش حسابرسی، کیفیت حسابرسی، اندازه حسابرس، تخصص حسابرس در صنعت، ضعف کنترل داخلی