پژوهش حاضر با هدف تبیین تجربی رابطه میان نوسان بازده سهام و درماندگی مالی با تأکید بر نقش تعدیل‌گری توانایی مدیریت در شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران تدوین شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش، شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران بوده که با روش غربالگری سیستماتیک، تعداد ۱۴۷ شرکت در بازه زمانی ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۳ به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. برای اندازه‌گیری توانایی مدیریت از مدل دمرجیان و همکاران (2012) و برای سنجش درماندگی مالی از مدل تعدیل‌یافته آلتمن استفاده شد. آزمون فرضیه‌ها با استفاده از رگرسیون چندگانه داده‌های ترکیبی صورت گرفت. نتایج حاصل از آزمون فرضیه نخست نشان می‌دهد که میان نوسان بازده سهام و درماندگی مالی، رابطه‌ای مثبت و معنادار برقرار است؛ یافته‌ای که مؤید انعکاس ریسک‌های بنیادی و ضعف در پایداری مالی از طریق نوسانات بازار است. با این حال، نتایج آزمون فرضیه دوم حاکی از آن است که توانایی مدیریت در محیط بازار سرمایه ایران، قادر به تعدیل معنادار اثر نوسانات بازده سهام بر درماندگی مالی نیست. این یافته نشان می‌دهد که در بسترهای در حال توسعه، سلطه شوک‌های کلان اقتصادی، سیاست‌های پولی و ریسک‌های سیستماتیک، ظرفیت سپر حفاظتی توانایی مدیریت را در مواجهه با تلاطمات بازار تضعیف می‌سازد. در نتیجه اگرچه نوسان بازده سهام یک نشانگر هشداردهنده حیاتی برای شناسایی درماندگی مالی است، اما توانایی مدیریت به تنهایی راهکار جامعی برای خنثی‌سازی پیامدهای این ریسک در محیط پرنوسان اقتصاد ایران محسوب نمی‌شود.