پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش استقرار نظام بودجه‌ریزی مبتنی بر عملکرد در بهبود انضباط مالی و کارایی هزینه‌ای در نهادهای عمومی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش گردآوری داده‌ها، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش را مدیران، معاونین و کارشناسان مالی و بودجه نهادهای عمومی تشکیل دادند که از میان آن‌ها، نمونه‌ای به حجم ۲۰۰ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه‌ محقق‌ساخته متناسب با ابعاد متغیرها بود که روایی و پایایی آن از طریق شاخص‌های روایی همگرا، روایی واگرا (معیار فورنل-لارکر) و پایایی ترکیبی تأیید شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها و آزمون فرضیه‌ها با استفاده از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری کمترین مربعات جزئی و به کمک نرم‌افزار SmartPLS انجام گرفت. یافته‌های پژوهش نشان داد که بودجه‌ریزی مبتنی بر عملکرد تأثیر مثبت، مستقیم و معناداری بر انضباط مالی (با ضریب مسیر ۰.۷۵۷ و آماره تی ۴۵.۸۵۸) و کارایی هزینه‌ای (با ضریب مسیر ۰.۵۸۹ و آماره تی ۱۲.۵۴۶) دارد. همچنین بررسی شاخص‌های برازش مدل (مانند SRMR برابر با ۰.۰۶۶ و NFI برابر با ۰.۹۴۴) مؤید برازش مطلوب و انطباق بالای مدل مفهومی با داده‌های تجربی بود. در نهایت، نتایج پژوهش مبین آن است که گذار از بودجه‌ریزی سنتی به عملکردمحور با ارتقای شفافیت، واقعی‌سازی بهای تمام‌شده خدمات و منوط کردن اعتبارات به خروجی‌های سنجش‌پذیر، نقشی محوری در تقویت انضباط مالی و بهینه‌سازی مخارج نهادهای عمومی ایفا می‌کند.