هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر عملکرد پایداری شرکتی بر سطح نگهداشت وجه نقد در شرکت‌های پذیرفته‌شده در بازار سرمایه ایران است. با توجه به نقش کلیدی وجه نقد در تداوم عملیات و تأمین مالی شرکت‌ها از یک سو و اهمیت روزافزون معیارهای زیست‌محیطی، اجتماعی و راهبری شرکتی در تصمیم‌گیری‌های سرمایه‌گذاری از سوی دیگر، این پژوهش به دنبال تبیین رابطه بین عملکرد پایداری به عنوان یک عامل راهبردی نوین با مدیریت نقدینگی بنگاه‌های اقتصادی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران بوده و با به‌کارگیری روش حذف سیستماتیک، نمونه‌ای متشکل از 128 شرکت طی دوره زمانی 1394 تا 1403 انتخاب شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی با رویکرد کاربردی بوده و برای آزمون فرضیه تحقیق از رگرسیون چندمتغیره مبتنی بر داده‌های ترکیبی (تابلویی) با اثرات ثابت استفاده شده است. یافته‌های توصیفی پژوهش نشان می‌دهد عملکرد پایداری تأثیر منفی و معنی‌داری بر سطح نگهداشت وجه نقد دارد؛ به بیان دقیق‌تر، ارتقای شاخص‌های عملکرد پایداری در ابعاد سه‌گانه (زیست‌محیطی، اجتماعی و راهبری شرکتی) به طور قابل‌توجهی نیاز شرکت‌ها به انباشت وجه نقد احتیاطی و مازاد را کاهش می‌دهد. این یافته با چهارچوب نظریه موازنه (کاهش هزینه‌های فرصت)، نظریه سلسله‌مراتبی (کاهش هزینه تأمین مالی خارجی و عدم تقارن اطلاعاتی) و نظریه نمایندگی (کاهش هزینه‌های نمایندگی و بهبود حاکمیت شرکتی) همخوانی کامل دارد و نشان می‌دهد که پایداری می‌تواند به عنوان سازوکاری کارآمد برای بهبود کارایی مالی شرکت‌ها تلقی شود. نتایج این تحقیق حاکی از آن است که سرمایه‌گذاری در حوزه پایداری نه تنها یک هزینه تحمیلی نیست، بلکه ابزاری راهبردی برای بهینه‌سازی ساختار سرمایه و مدیریت ریسک محسوب می‌شود. بر اساس یافته‌ها، به مدیران مالی توصیه می‌شود که با برنامه‌ریزی جهت ارتقای عملکرد پایداری، از مزایای کاهش هزینه‌های تأمین مالی و افزایش کارایی عملیاتی بهره‌مند شوند و سرمایه‌گذاران نیز می‌توانند شاخص‌های پایداری را به عنوان معیاری مکمل در ارزیابی کیفیت مدیریت و ریسک شرکت‌های سرمایه‌پذیر مدنظر قرار دهند. همچنین، نهادهای ناظر بازار سرمایه با الزام به افشای استاندارد گزارش‌های پایداری می‌توانند زمینه را برای افزایش شفافیت و کارایی بازار فراهم آورند.