هدف این پژوهش بررسی تأثیر تحول دیجیتال بر سرمایه‌گذاری ناکارآمد در شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران با تأکید بر نقش تعدیلگر محدودیت مالی و مدیریت سود است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس تهران در بازه زمانی 1396 تا 1402 بوده و نمونه آماری شامل 168 شرکت (1176 مشاهده شرکت-سال) با استفاده از روش غربالگری هدفمند انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌های رگرسیون حداقل مربعات معمولی (OLS) تحلیل شدند. متغیر سرمایه‌گذاری ناکارآمد از طریق مدل باقیمانده‌های سرمایه‌گذاری جدید، تحول دیجیتال با لگاریتم طبیعی تعداد کلمات مرتبط با دیجیتالی شدن در صورت‌های مالی، محدودیت مالی با شاخص KZ و مدیریت سود با مدل تعدیل‌شده جونز (1991) اندازه‌گیری شد. یافته‌ها نشان داد که تحول دیجیتال تأثیر مثبت و معناداری بر سرمایه‌گذاری ناکارآمد دارد (p<0.01). همچنین، محدودیت مالی و مدیریت سود به‌ترتیب با ضرایب تعاملی منفی و معنادار (p<0.01) رابطه بین تحول دیجیتال و سرمایه‌گذاری ناکارآمد را تعدیل می‌کنند، به‌طوری‌که در شرکت‌های با محدودیت مالی بالا یا سطح بالای مدیریت سود، این تأثیر کاهش می‌یابد. نتایج حاکی از آن است که تحول دیجیتال می‌تواند ناکارآمدی سرمایه‌گذاری را افزایش دهد، اما محدودیت مالی و مدیریت سود به عنوان مکانیسم‌های کنترلی عمل می‌کنند. پیشنهاد می‌شود مدیران شرکت‌ها با برنامه‌ریزی استراتژیک تحول دیجیتال و سیاست‌گذاران بورس با افزایش شفافیت اطلاعاتی، ناکارآمدی سرمایه‌گذاری را کاهش دهند.