نظام راهبری شرکتی به عنوان مجموعه ای از سازوکارهای کنترلی درون شرکتی و برون شرکتی مطرح می شود که وظیفۀ برقراری تعادل مناسب میان حقوق صاحبان سهام ازیک سو و نیازها و اختیارات هیئت مدیره از سوی دیگررا بر عهده دارد و یک راه حل مناسب برای حل مشکلات نمایندگی است که ممکن است ناشی از تضاد منافع بین مدیران و سهامداران یا ذینفعان ایجادشود. پژوهش حاضر از لحاظ نتایج اجرا کاربردی بوده و از بعد روش‌شناسی همبستگی و از لحاظ زمان انجام پژوهش از نوع علّی (پس رویدادی) می‌باشد. نمونه پژوهش حاضر شامل 119 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران برای سال‌های 1397 تا 1403 می‌باشد. برای آزمون فرضیه‌ های پژوهش از رگرسیون چند متغیره با داده‌های ترکیبی استفاده شده است. نتایج حاصل از آزمون فرضیه‌ ها نشان داد که مالکیت نهادی تاثیرمنفی بر کوته بینی مدیریت داشته اما تمرکز مالکیت تاثیرمثبت بر کوته بینی مدیریت دارد. همچنین استقلال هیات مدیره تاثیری بر کوته بینی مدیریت ندارد.