هدف اصلی این پژوهش، طراحی و آزمون یک مدل مفهومی برای تبیین تأثیرات هوش مصنوعی (AI) بر ابعاد کلیدی رفتار متقابل کارکنان (شامل همکاری تیمی و اعتماد سازمانی) با در نظر گرفتن نقش میانجی عدالت الگوریتمی درک‌شده در شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران است. در عصر تحول دیجیتال، شناخت پیامدهای ورود AI به فرآیندهای مدیریت منابع انسانی (HRM) بر روابط و تعاملات انسانی کارکنان در محیط‌های با ریسک و شفافیت بالا (مانند شرکت‌های بورسی) ضروری است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش توصیفی-پیمایشی و مبتنی بر مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری شامل کارکنان و مدیران میانی شرکت‌های بورسی فعال در صنایع فناوری و مالی است. داده‌ها از طریق یک پرسشنامه استانداردشده جمع‌آوری و برای آزمون فرضیات از نرم‌افزار اسمارت پی.ال.اس استفاده شده است. نتایج تحلیل نشان داد که تأثیر هوش مصنوعی بر رفتار متقابل کارکنان عمدتاً به صورت غیرمستقیم و از طریق متغیر میانجی عمل می‌کند. عدالت الگوریتمی درک‌شده به عنوان یک میانجی کامل برای تأثیر AI بر همکاری تیمی و یک میانجی جزئی برای تأثیر AI بر اعتماد سازمانی عمل می‌کند. قوی‌ترین مسیر اثر مربوط به تأثیر مستقیم عدالت الگوریتمی بر اعتماد سازمانی بود که نشان می‌دهد، ادراک مثبت کارکنان از فرآیندهای شفاف و عادلانه هوش مصنوعی، اساسی‌ترین عامل در حفظ اعتماد آن‌هاست. مدل طراحی شده، نقش حیاتی ابعاد ادراکی کارکنان را در تعدیل تأثیر فناوری‌های نوین برجسته می‌سازد. برای موفقیت در گذار به سازمان‌های هوشمند، شرکت‌های بورسی باید بر توسعه خط‌مشی‌های اخلاقی و شفافیت در به‌کارگیری این سیستم‌ها تمرکز کنند تا از تضعیف اعتماد و همکاری در نیروی کار جلوگیری شود.