حقوق شهروندی، با وجود اینکه واژه‌ای نسبتاً جدید در ادبیات حقوقی ایران است، به‌طور عمده با حقوق اسلام و قوانین ایران پیش از انقلاب و بعد از آن ارتباط دارد. این حقوق که تحت تأثیر مذهب و شریعت اسلام قرار داشته‌اند، در قوانین ایران و به‌ویژه در قانون اساسی، جایگاه ویژه‌ای دارند. حقوق شهروندی به مجموعه حقوقی گفته می‌شود که هر فرد به‌عنوان شهروند از آن برخوردار است و شامل حقوق مدنی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی می‌شود. در این راستا، قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان عالی‌ترین منبع قانونی، حقوق شهروندی را تضمین می‌کند. اسناد بین‌المللی نیز نقش مهمی در تدوین و ضمانت اجرایی این حقوق ایفا کرده‌اند. این مقاله به بررسی مفهوم شهروندی، تفاوت آن با تابعیت، سیر تاریخی شکل‌گیری حقوق شهروندی، انواع حقوق شهروندی و راهبردهای کاربردی آن در جامعه پرداخته و به تأثیرات اسناد بین‌المللی بر حقوق شهروندی و تطبیق آن‌ها با قوانین داخلی ایران اشاره دارد.