تحولات فناورانه و تغییر الگوهای سنتی انجام کار در سازمان‌های دولتی، موجب گسترش روزافزون استفاده از دورکاری به‌عنوان یکی از شیوه‌های نوین سازماندهی کار شده است. اگرچه دورکاری مزایایی همچون افزایش انعطاف‌پذیری و کاهش هزینه‌های سازمانی به همراه دارد، اما اثرات آن بر عملکرد فردی کارکنان همواره یکسان و قطعی نیست. در این راستا، هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر دورکاری بر عملکرد فردی کارکنان شهرداری تبریز با تأکید بر نقش میانجی توازن کار–خانواده و نقش تعدیل‌گر کیفیت مبادله رهبر–پیرو می‌باشد. پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان رسمی شهرداری تبریز به تعداد تقریبی ۱۴٬۰۰۰ نفر است که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای و بر اساس فرمول کوکران، تعداد ۴۰۰ نفر به‌عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌های استاندارد بوده و روایی آن‌ها از طریق روایی محتوا و سازه و پایایی از طریق ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد تأیید قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده‌ها و آزمون فرضیات پژوهش با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری و نرم‌افزار SmartPLS انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که دورکاری تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد فردی کارکنان دارد و این تأثیر به‌طور غیرمستقیم از طریق بهبود توازن کار–خانواده تقویت می‌شود. همچنین، یافته‌ها حاکی از آن است که کیفیت مبادله رهبر–پیرو نقش تعدیل‌کننده معناداری در رابطه بین دورکاری و عملکرد فردی ایفا می‌کند. بر اساس نتایج به‌دست‌آمده، توجه همزمان به سیاست‌های حمایتی دورکاری و ارتقای کیفیت روابط رهبری می‌تواند منجر به بهبود عملکرد کارکنان در شهرداری‌ها و سایر سازمان‌های دولتی گردد.