تحولات محیط‌های کسب‌وکار، افزایش عدم‌قطعیت‌ها و پیچیدگی ریسک‌ها، کارآمدی رویکردهای سنتی مدیریت ریسک سازمانی را با چالش مواجه ساخته است. هدف این پژوهش، تبیین تحول مدیریت ریسک سازمانی از رویکردی کنترلی و واکنشی به سوی مدیریت ریسک سازمانی یکپارچه، هوشمند و تصمیم‌محور است. روش پژوهش مبتنی بر مرور ساختار ‌یافته و تحلیل تلفیقی ادبیات نظری و تجربی داخلی و بین‌المللی بوده و مفاهیم کلیدی شامل تجمیع ریسک، شبیه‌سازی مونت‌کارلو و هوش مصنوعی به ‌عنوان محورهای تحلیلی اصلی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقدان سازوکارهای مؤثر تجمیع ریسک در استانداردهایی نظیر چارچوب مدیریت ریسک بنگاه (کوزو – مدیریت ریسک سازمانی)، یکی از موانع اصلی تحقق مدیریت ریسک تصمیم‌محور است. در این میان، شبیه‌سازی مونت‌کارلو به‌عنوان ابزاری کارآمد برای کمی‌سازی و تجمیع ریسک‌های مالی و غیرمالی، زمینه تبدیل مدیریت ریسک سازمانی به یک سیستم پشتیبان تصمیم را فراهم می‌سازد. افزون بر این، ادغام هوش مصنوعی با فرآیندهای تجمیع و شبیه‌سازی ریسک، مدیریت ریسک سازمانی را به سیستمی پیش‌نگر، تطبیق‌پذیر و ارزش‌آفرین ارتقا می‌دهد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که چارچوب مدیریت ریسک سازمانی هوشمند تصمیم‌محور، می‌تواند نقش مؤثری در بهبود حاکمیت ریسک، شفافیت اطلاعاتی و تصمیم‌گیری استراتژیک سازمان‌ها، به‌ویژه در بستر اقتصاد ایران، ایفا کند.