هدف اصلی این پژوهش نقش افق زمانی ذی‌نفعان شهری در تصمیمات تأمین مالی بدهی شهرداری‌ها است. هدف شناسایی مکانیسم‌های کلیدی، جهت‌گیری‌های سیاستی ناشی از اختلاف افق‌های زمانی، و خلأهای پژوهشی موجود در ادبیات فارسی و بین‌المللی است. روش‌شناسی مبتنی بر بازنگری نظام‌مند متون کتابخانه‌ای است؛ منابع فارسی و انگلیسی مرتبط با مدیریت مالی شهری، اقتصاد سیاسی محلی، نظریه نمایندگی و بودجه‌بندی بین‌نسلی مورد جستجو و تحلیل قرار گرفتند. تحلیل مفهومیِ شواهد تجربی و مطالعات موردی، دسته‌بندی اثرات مستقیم و میانجی‌گری‌کننده‌ی افق زمانی بر نوع و ساختار بدهی شهری (مدت‌دار، کوتاه‌مدت/بلندمدت، اوراق پروژه‌ای، ابزارهای مبتنی بر درآمد آینده و تعهدات مشروط) را هدف گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهند که اختلاف در افق زمانی ذی‌نفعان نقش تعیین‌کننده‌ای در ویژگی‌های تصمیم‌های بدهی دارد: افق‌های کوتاه‌مدت (مثلاً فشارهای انتخاباتی مدیران منتخب یا تقاضای شهروندی برای نتایج سریع) معمولاً به گرایش به بدهی‌های کوتاه‌مدت، استفاده از ابزارهای تسویه‌پذیر سریع، افزایش ریسک بازپرداخت و به‌کارگیری سازوکارهای حسابداری خلاقانه منجر می‌شود؛ در حالی که افق‌های بلندمدت (نظیر دید فنی مدیران شهری یا سرمایه‌گذاران نهادی) گرایش به سرمایه‌گذاری زیرساختی مبتنی بر بدهی‌های بلندمدت، برنامه‌ریزی خدمت‌رسانی پایدار و در نظر گرفتن هزینه‌های میان‌نسلی را تقویت می‌کنند. عوامل ساختاری مانند چارچوب‌های قانونی، قواعد مالیاتی و بودجه‌ای، عمق بازار مالی محلی و شفافیت اطلاعاتی نقش تعدیل‌کننده دارند. نتایج کاربردی مقاله شامل پیشنهاداتی برای همسو کردن افق‌های زمانی ذی‌نفعان از طریق تقویت شفافیت و حسابرسی مستقل، وضع قواعد حداقل‌مدت و سقف‌های بدهی، تقویت ظرفیت برنامه‌ریزی بلندمدت در شهرداری‌ها و به‌کارگیری مکانیسم‌های مشارکت شهروندی جهت کاهش فشارهای کوتاه‌مدت است. در پایان، خلأهای پژوهشی کلیدی—از جمله نیاز به تحلیل‌های پانل شهری-بین‌المللی، مطالعات تجربی میدانی درباره‌ی رفتار رأی‌دهندگان و مدیران شهری، و بررسی تأثیر ابزارهای نوین مالی (اوراق سبز، قراردادهای مبتنی بر درآمد آینده)—شناسایی و جهت‌گیری پژوهش‌های آتی پیشنهاد شده‌اند.