در دهه اخیر، گزارشگری غیرمالی و الزامات پایداری (ESG) به یکی از عوامل ساختاری دگرگونی نظام افشا و
حسابرسی تبدیل شده‌اند. افزایش فشار نهادهای ناظر، سرمایه‌گذاران نهادی و استانداردگذاران بین‌المللی موجب شده
شرکت‌ها علاوه بر اطلاعات مالی، آثار زیست‌محیطی، اجتماعی و حاکمیتی فعالیت‌های خود را نیز در قالب
استانداردهای جدید نظیر IFRS S1 و IFRS S2 افشا کنند. این تحول، دامنه و منطق حسابرسی را از «تأیید صورت‌های
مالی» به «تضمین چندبعدی پایداری سازمان» گسترش داده و حسابرسان را با چالش‌های جدیدی در زمینه قضاوت
حرفه‌ای، ارزیابی ریسک‌های غیرمالی، تشخیص سبزشویی و اعتبارسنجی داده‌های کیفی مواجه ساخته است. مرور
نظام‌مند پژوهش‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ نشان می‌دهد که گزارشگری پایدار از طریق کاهش عدم تقارن اطلاعاتی، تقویت
حاکمیت شرکتی، افزایش شفافیت و گسترش دامنه مسئولیت حسابرس، کیفیت حسابرسی را ارتقا می‌دهد؛ هرچند
ریسک‌های جدیدی مانند افشای نمادین و ضعف قابلیت اتکا در داده‌های ESG می‌توانند این رابطه را تضعیف کنند بنیاد
استانداردهای بین المللی گزارشگری مالی 1 ( 2024)،کریستنسن و همکاران 2 (2022). این مقاله با هدف ارائه یک
چارچوب یکپارچه، سازوکارهای اثرگذاری گزارشگری غیرمالی بر تحول نقش حسابرس و کیفیت حسابرسی را تبیین و
مسیرهای پژوهشی آینده را تشریح می‌کند.