حسابداری دوطرفه یکی از مهم‌ترین نوآوری‌های تاریخ حسابداری است که به‌طور خودجوش در تعامل با رشد بازارها ظهور کرد. این سیستم ابتدا در قرن سیزدهم در شمال ایتالیا شکل گرفت و به دلیل نیازهای در حال افزایش بازرگانان برای ثبت دقیق مبادلات، در میان طبقه تجاری رواج یافت. در این روش، هر تراکنش مالی هم‌زمان از دو منظر ثبت می‌شود: آنچه داده می‌شود و آنچه دریافت می‌شود، که نمایانگر دوگانگی ذاتی مبادلات بازار است. علاوه بر این، قابلیت تشخیص خطاها و بهبود فرایند گزارشگری مالی باعث شد حسابداری دوطرفه در طول قرن‌ها، روش غالب در حسابداری باقی بماند. رابطه تنگاتنگ میان رشد بازارها و شکل‌گیری این سیستم به‌خوبی نشان می‌دهد که حسابداری دوطرفه پاسخی کارآمد به پیچیدگی فزاینده مبادلات تجاری و نیازهای نهادی زمان خود بوده است. امروزه نیز، اصول حسابداری دوطرفه مبنای بسیاری از نوآوری‌های جدید در حسابداری و مدیریت مالی، از جمله حسابداری سه‌طرفه، محسوب می‌شود. این نوآوری‌ها تحولی در نظام‌های مالی و اقتصادی آن دوران ایجاد کرد.