در این پژوهش، به بررسی رابطه بین اقلام تعهدی عادی و مراحل چرخه عمر شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، با در نظر گرفتن نقش تعدیل‌کننده صنعت، اندازه شرکت و رشد شرکت پرداخته شده است. شناسایی عوامل مؤثر بر اقلام تعهدی، به ویژه در مراحل مختلف چرخه عمر شرکت، از اهمیت بالایی برخوردار است؛ زیرا می‌تواند به بهبود کیفیت گزارشگری مالی و تصمیم‌گیری ذینفعان کمک کند. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، از نوع تحقیقات همبستگی و با استفاده از رویکرد کمی است. داده‌های مورد نیاز به صورت اسنادی و با مراجعه به صورت‌های مالی و گزارش‌های شرکت‌ها در بازه زمانی ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۲ جمع‌آوری شده و نمونه‌ای شامل ۱۴۰ شرکت را در بر می‌گیرد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها و آزمون فرضیه‌ها، از روش رگرسیون پنل با استفاده از تکنیک حداقل مربعات عمومی برآورد شده (EGLS) استفاده شده است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که بین مراحل چرخه عمر شرکت و اقلام تعهدی عادی، رابطه معناداری وجود دارد. به طور خاص، نتایج حاکی از آن است که الگوهای اقلام تعهدی در مراحل ظهور و افول با مراحل رشد و بلوغ تفاوت معناداری دارد. علاوه بر این، نتایج نشان داد که صنعت، اندازه شرکت و رشد شرکت به عنوان عوامل تعدیل‌کننده در رابطه بین مراحل چرخه عمر شرکت و اقلام تعهدی عادی عمل می‌کنند و تأثیر این رابطه بسته به ویژگی‌های صنعت، اندازه و رشد شرکت متفاوت است. این نتایج بر اهمیت در نظر گرفتن مرحله چرخه عمر و عوامل زمینه‌ای شرکت برای درک بهتر اقلام تعهدی و بهبود ارزیابی کیفیت سود و تصمیم‌گیری‌های مرتبط تأکید دارد.