با گسترش شهرنشینی و افزایش تراکم جمعیتی در شهرها، وقوع بحران‌های طبیعی و انسانی نظیر زلزله، سیل، آتش‌سوزی، بیماری‌های واگیردار و ناآرامی‌های اجتماعی، پیامدهای گسترده‌تری بر زندگی شهروندان و زیرساخت‌های شهری به جا می‌گذارد. در این میان، شهرداری‌ها به عنوان نهادهای مدیریتی محلی، نقشی کلیدی در پیشگیری، آمادگی، پاسخ‌دهی و بازسازی پس از بحران‌ها ایفا می‌کنند. هدف این پژوهش بررسی ابعاد مختلف مدیریت بحران در شهرداری‌ها با تمرکز بر چالش‌ها، ظرفیت‌ها و راهکارهای بهبود عملکرد در مواجهه با شرایط بحرانی است. در این راستا، ضمن تبیین مفاهیم و چارچوب نظری مدیریت بحران، به تحلیل نقش شهرداری در مراحل مختلف مدیریت بحران پرداخته شده و عوامل مؤثر بر اثربخشی آن شناسایی می‌گردد. نتایج نشان می‌دهد که ارتقاء هماهنگی بین سازمانی، تقویت زیرساخت‌های فناوری اطلاعات، آموزش عمومی و توسعه برنامه‌ریزی جامع، از جمله الزامات اساسی برای بهبود مدیریت بحران شهری هستند. این مقاله بر ضرورت بازنگری در ساختارهای مدیریتی و سیاست‌گذاری‌های محلی تأکید دارد تا شهرداری‌ها بتوانند به شکل کارآمدتری در برابر بحران‌ها واکنش نشان دهند و تاب‌آوری شهری را افزایش دهند.