هدف این پژوهش، تعیین تأثیر اختلالات رفتاری مدیرعامل بر شفافیت گزارشگری مالی می‌باشد. پژوهش پیش رو از لحاظ هدف کاربردی و از بعد روش‌شناسی از نوع علی پس از وقوع می‌باشد. جامعه آماری پژوهش شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران هستند که با روش نمونه‌گیری حذف سیستماتیک 128 شرکت در نمونه‌ی آماری این پژوهش قرار گرفته‌اند. دوره زمانی پژوهش سال‌های 1395 تا 1401 است. برای آزمون فرضیه‌های پژوهش از تجزیه و تحلیل رگرسیون بهره گیری شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که بین خودشیفتگی مدیرعامل با شفافیت گزارشگری مالی ارتباط معناداری وجود ندارد. ولی، بین فرااعتمادی مدیرعامل (سرمایه گذاری بیش از حد) با شفافیت گزارشگری مالی ارتباط منفی و معناداری وجود دارد. همچنین، بین کوته‌بینی مدیرعامل با شفافیت گزارشگری مالی ارتباط منفی و معناداری وجود دارد.
ولی، بین فرااعتمادی مدیرعامل (سرمایه گذاری بیش از حد) با شفافیت گزارشگری مالی ارتباط منفی و معناداری وجود دارد. همچنین، بین کوته‌بینی مدیرعامل با شفافیت گزارشگری مالی ارتباط منفی و معناداری وجود دارد.