در عصر حاضر، موفقیت دولت‌ها در رشد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، عمرانی به میزان اهتمام به آموزش و توسعه سرمایه انسانی آن بستگی دارد چرا که رکن اصلی در تصمیم‌گیری، تصمیم سازی و تصمیم‌یاری در دولت‌هاست، با توجه به اینکه دانشگاه‌ها و نهادهای آموزش‌عالی نقش مهمی در آموزش نسل‌های آینده و نیروی متخصص مورد نیاز جامعه، ایفا می‌کنند و علی‌رغم پیشرفت‌های اخیر بین‌المللی حوزه آموزش حسابداری، اما دانشگاه‌ها با ارائه سرفصل‌های صرفاً تئوری، به‌اندازه کافی بر مهارت کاربردی و حرفه‌ای دانشجویان توجه نکرده‌اند و بسیاری از دانشجویان و فارغ‌التحصیلان این حوزه فاقد دانش و مهارت لازم برای ورود به بازار کار هستند، دقت و توجه به روند تکامل آموزش در حسابداری در طی دوره‌های مختلف باعث شناخت نقاط ضعف و قوت انواع روش‌های تدریس می‌شود که می‌تواند یه دیدگاه مناسب برای اجرای روش‌های بروزتر به مدرسین بدهد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی است و نتایج پژوهش نشان‌می‌دهد با گسترش تکنولوژی باید آموزش حسابداری را هم رو به مدرن شدن پیش برد و از ابزارهای جدید همچون هوش مصنوعی بهره گرفت، البته که باید این تکنیک توأم با تدریس درست باشد. در زوایای مختلف نیز، روش‌های تدریس مدرن و سنتی دارای معایب و مزایایی هستند. از نظر محتوا روش‌های تدریس سنتی دانشجویان یا دانش‌آموزان با توجه به جدول درسی، مفاهیم را که استاد تعیین کرده است یاد می‌گیرند، اما در روش مدرن دانشجویان یا دانش‌آموزان با انجام فعالیت‌های تعاملی و با مشارکت فعال در فرایند یادگیری مطالب را فرا می‌گیرند. اما از نظر ارتباط در روش سنتی دانشجویان استاد را به‌عنوان بک منبع اطلاعات و دانش می‌دانند و با او ارتباط برقرار می‌کنند، در حالی که در روش مدرن استاد نقش مشاور را داشته و دانشجویان یا دانش‌آموزان به‌صورت مستقیم با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند.