‌پژوهش حاضر به تحلیل تأثیر نوآوری سبز بر عملکرد زیست‌محیطی با تأکید بر نقش بهره‌وری کارکنان و مدیریت منابع انسانی پرداخته است. پژوهش حاضر از نوع تحقیقات رفتاری است. از دیدگاه هدف، کاربردی، از نظر ماهیت، توصیفی – پیمایشی و از نوع همبستگی، از لحاظ روش، میدانی و از لحاظ جمع‌آوری چارچوب نظری و پیشینه پژوهش، از نوع قیاسی و کتابخانه ای محسوب می‌گردد. جامعه آماری مورد بررسی در پژوهش حاضر، مشتمل بر کارمندان شرکتهای دانش بنیان استان تهران می‌‌باشند. یافته‌های پژوهش حاکی از این امر بود که میان نوآوری سبز و عملکرد زیست‌محیطی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد، میان بهره‌وری کارکنان و عملکرد زیست‌محیطی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد، میان مدیریت منابع انسانی و عملکرد زیست‌محیطی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد، بهره‌وری کارکنان تعدیل‌کننده ارتباط میان نوآوری سبز و عملکرد زیست‌محیطی نبوده و مدیریت منابع انسانی تعدیل‌کننده ارتباط میان نوآوری سبز و عملکرد زیست‌محیطی نیست.