معامله‌گری در بازارهای مالی پرنوسان با نرخ شکست بالایی همراه است که تحقیقات، ریشه‌های آن را بیش از دانش فنی، در عوامل روانشناختی جستجو می‌کنند. این مقاله مروری با تحلیل نظام‌مند ادبیات حوزه‌های مالی رفتاری و مالی-عصبی، نشان می‌دهد که فشار روانی ناشی از نوسانات بازار، با فعال‌سازی واکنش‌های فیزیولوژیک استرس، منجر به اختلال در فرآیندهای شناختی و بروز سوگیری‌های سیستماتیک می‌شود. این پدیده، شکافی موسوم به «شکاف دانش-عمل» ایجاد می‌کند که در آن، معامله‌گران علی‌رغم تسلط بر استراتژی‌ها در اجرای آن‌ها به دلیل اینکه تحت فشار هیجانی قراردارند، ناتوان هستند. در این راستا، کوچینگ به عنوان یک فرآیند ساختاریافته و مشارکتی، به عنوان یک راهکار بالقوه برای پر کردن این شکاف مطرح می‌شود. کوچینگ از طریق مکانیسم‌هایی چون افزایش خودآگاهی هیجانی، توسعه مهارت‌های عملی خودتنظیمی، و ایجاد پاسخگویی، به معامله‌گران کمک می‌کند تا واکنش‌های خود را مدیریت کرده و به اصول تحلیلی خود پایبند بمانند. این پژوهش بیان می‌کند که کوچینگ می‌تواند ابزاری مؤثر برای ارتقای پایداری عملکرد معامله‌گران باشد، هرچند ارزیابی تجربی اثربخشی آن نیازمند تحقیقات میدانی بیشتری است.