شرکت ها انواع متفاوتی از دوره های آموزشی را بر اساس ساختار، فرهنگ غالب و نیاز، برگزار می کنند. دو نوع رایج از آموزش، مربی‌گری و منتورینگ است. هدف از این مقاله بررسی نوع دوره‌های آموزشی به کار گرفته‌شده اعم از منتورینگ یا مربی‌گری در شرکت‌های سهامی عام، وضعیت مطلوب و موانع آن می‌باشد. این پژوهش کاربردی و از نوع توصیفی و به روش پیمایشی می‌باشد. جامعه آماری این تحقیق را شرکت‌های سهامی عام تشکیل می‌دهند که با استفاده از نمونه‌گیری احتمالی خوشه‌ای، دو صنعت غذایی و دارویی که 60 شرکت فعال در سهامی عام را تشکیل می‌دهند انتخاب شدند و با استفاده از تمام شماری کلیه شرکت‌ها موردبررسی قرار گرفتند. به‌منظور جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه محقق ساخته در تعیین نوع، وضع مطلوب و موانع دوره‌های آموزشی استفاده گردید. تجزیه‌وتحلیل توصیفی داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نشان داد که دوره‌های آموزشی شرکت‌ها مبتنی بر مربی‌گری است و وضع مطلوب و مناسب برای شرکت‌ها نیز مربی‌گری است. در برگزاری دوره‌های آموزشی شرکت‌ها، هماهنگی نامناسب بین آموزش‌دهنده و فرد تحت تعلیم، عدم زمان و تعهد کافی، حمایت کم مقامات، نگرش منفی به افراد تحت تعلیم و درک نامناسب از دوره‌های آموزشی با بیشترین درصد به‌عنوان موانع دوره‌های آموزشی قرارگرفته است.